Mijn eerste opstelling
dat klinkt bijna als een kleuterboekje, mijn eerste woordjes, mijn eerste duplo… Maar misschien was het ook wel zo, mijn eerste opstelling bleek uiteindelijk de eerste stap naar een nieuwe wereld. Naar een nieuwe manier van kijken en naar werk waar mijn hart blij van wordt.

Waar ik stond in mijn leven: Een Zondagskind, dat was ik vroeger, beweeglijk, ondernemend, al bleef ik keurig binnen de gestelde kaders. Energie voor twee, dat heb ik altijd al gehad. Ik groeide op en werk hardwerkend en nog harder werkend. Ik was fysiek sterk dus ik kon altijd wel een tandje harder. Na de geboorte van mijn dochter bleef ik ‘natuurlijk’ vier dagen blijven, net als haar vader. Want gelijkheid alom. Bovendien wilde ik niet onderdoen voor…. maar financieel onafhankelijk zijn. ‘Je eigen broek ophouden’ was wel een belangrijk ding. Ook het ‘gelijk zijn aan de man’. Dus werkte ik nog wat harder werken en was sterk. Dat deed ik zo’n 32 jaar, met als onderliggende ‘betaling’….bij hard werken krijg je waardering!

Op een dag in mei 2003 vroeg een zeer dierbare vriendin me mee te gaan naar een weekend ‘familieopstellingen’...  Daar had ik nog nooit van gehoord, maar ik weet: als zij het zegt, dan is het vast echt interessant. Dus ik ging mee, altijd in voor nieuwe ervaringen.

Toen kwam de vraag: “ Heb je een vraag? Nou, waar je mee aan het werk gaat, dat weekend.”

Daar had ik geen antwoord op. Een vraag, wat voor vraag? “Nou gewoon, iets waar je in je leven tegen aanloopt.” Tegen aanloopt, hoezo? Ik had geen idee. Ik had toch een goed leven? Alleen altijd te vol en te druk en eerlijk gezegd wel vaak het gevoel dat ik moet bewijzen slim genoeg te zijn en ja, eigenlijk heb ik dan nog steeds het gevoel dat ik niet genoeg doe, dat ik harder moet werken of nog beter mijn best moet doen…. “Nou, daar is hij dan, je vraag”, zegt ze. He? Bedoelde ze dat wat ik net zei, dat ik het gevoel heb dat het nooit helemaal goed is? “Ja, dat.” Oh. Ja, die vraag reist al jaren met me mee. Dus nu ging die mee de dag in.

De familieopstellingen werd gegeven op een prachtige plek in Hilversum en we waren met zo’n 25 mensen. Ik was meteen onder de indruk en heb eerst eens gekeken wat er gebeurde.  Daardoor kon ik eerst eens meedoen als representant en kon ik ervaren wat het is om mee te werken aan een opstelling. Betoverend, vond ik het.

Met mijn vraag: ‘Waarom heb ik het gevoel dat het nooit goed genoeg is?’ startte mijn eigen opstelling. ik plaatste de representanten in de ruimte, voor mijn beide ouders en mezelf.  Zij voelde direct reactie op de plek waar ik ze had neergezet. Met de familielijn van mijn vader gingen we aan de slag. Mijn vraag bleek zijn kiem te hebben in de voorouderlijke lijn van mijn vader. Tenminste dat was het deel wat die dag in die opstelling zichtbaar werd.

Wat een tijdreis werd het. Tijd werd vloeibaar, alle emoties kwamen langs en elke keer weer van spanning naar ontspanning en opluchting en ook verwondering. Mijn opa en oma, hun kinderen, ook de dood geboren kinderen en miskramen, ze kregen uiteindelijk allemaal een plek in de opstelling. Hun rechtmatige plek. Jemig er waren wel 5 dode kinderen, waarvan drie voldragen baby’s.  Een van de representanten die op zo’n plek stond, had de hele tijd pijn, ‘alsof mijn botten worden losgetrokken’, zei ze. Ik wist niet wat het kon zijn….En toch klopte alles, het werd zo heel, zo waarachtig.

Steeds als er iets meer zichtbaar werd en de representant van mijn vader zijn familie steeds meer kon zien, kwam er ook bij mij steeds meer ontspanning. Aan het einde van de opstelling stond ik oog en oog met de representant van mijn vader. Nu voelde ik dat hij  me eindelijk zag en dat hij niet bezig was met zijn vader en moeder, zoals die bezig waren met hun ouders. Nu was hij er voor mij, aanwezig, present. Toch nog spannend hoor. Zo onwennig. En ook als een kind zo blij. Ik voelde me groeien, het vlees om mijn botten werd sterker, innerlijk kracht bouwde zich op.

Ik mocht mijn eigen leven leiden. Ik mag zijn dochter zijn en hoef alleen maar dochter te zijn. Alsof er duizenden stukjes op hun plek waren gevallen. Wat een verlichting, ontspanning. Ik hoefde het niet meer overal te halen, ik kon het in mij voelen.

Toen ik die dag thuis kwam trof ik mijn ouders, die oppaste op mijn dochtertje van 7 maanden. Hoe het was, vroegen ze. Ja, bijzonder, fijn en niet na te vertellen eigenlijk. Oja, pap, wel een vraagje nog: “is er een broer of zus van jou dood geboren met zere botten?”

Ja’, zei hij, ‘er is een voldragen baby dood geboren en die zat klem in de baarmoeder ‘ ‘Hoezo?’ Nou, dat werd duidelijk in de opstelling van mij….

Mijn vader werd stil. Zijn cognitieve, analytische brein kon dit niet hanteren, deze diepe waarheid die gevoeld was geweest en hij voelde de shift. Ik ook.

Daar begon mijn reis in het systemisch werk. Dit wilde ik leren ten behoeve van het vrije kind in ieder, opdat het een gezonde volwassene mag worden en zijn eigen last mag dragen. Zodat volwassenen hun verleden kunnen aankijken om zo gezond en dienend in de wereld te staan ten behoeve van hun eigen kroost, ten behoeve van een eigen plek in de wereld.

Ik ben de opleidingen gaan volgen en nooit meer gestopt met dit werk waar alles op zijn plek valt. Opstellingenwerk met heling van trauma (Levine en Rupert), opvoedopstellingen, organisatieopstellingen.  Sindsdien ook voel ik me gesteund op multidimensionaal niveau om deze manier van kijken, het systemisch werken en opstellingenwerk de wereld in te brengen. Mij gaf het vleugels!

Samen met mijn kennis en ervaring in onderwijsland kan het natuurlijk niet anders dan dat ik het systemisch werken ook hiervoor, in de klas en in de school, toepasbaar heb gemaakt; (W)onderwijs als leer-kracht. Welkom!

TryAngleCoaching – Rachel Naron
Onderwijs en opstellingen
06 128 609 97